Midden in een jeugdles, en plots staat hij achter je. De timmerman met het eeuwige enthousiasme voor het spelletje. De stelling op het bord was uiteraard al compleet uit geanalyseerd: goed of niet maakte eigenlijk niet zoveel uit.

Otto maakte in een groot gedeelte van zijn leven schaken tot zowel werk als hobby: denk dat vrijwel iedereen van de club wel een Boot-creatie heeft: pennen, ringen, sleutelhangers, noem maar op, zelf heb ik er twee, een pen en ring. Maar zijn kunsten beperkten zich alles behalve tot alleen SV Botwinnik of HSV. Otto nam het mee naar Wijk aan Zee en zelfs Carlsen kreeg een creatie aangeboden.

De vrijwel altijd lachende levensgenieter zag het schaken zelf bijna als bijzaak: na een half uur kwam vaak het eerste remiseaanbod. Tuurlijk, gewoon het punt delen en daarna door lullen (op zijn oud Haags, zullen we maar zeggen) over van alles en nog wat, want het sociale was voor hem belangrijker. In analyses kwam de eigenwijs vaak bovendrijven: luidkeels “DIE”, na een zet die hij uiteraard allang niet had gezien, om vervolgens in een deuk te liggen om wat hij allemaal gemist heeft.

Dat die snelle remises je duur kunnen komen te staan, weet ik zelf al te goed. We speelden een potje als beiden oneven. Beter of slechter maakte Otto weinig uit: “remise doen?” met die brede grijns op zijn gezicht. Als je na alles berekenend besluit een toren (met schaak nog wel) in te laten staan wordt deze met grootst bravoure gepakt… “die remise geldt nu zeker niet meer?” vraag ik sarcastisch: zijn bulderlach zegt genoeg.

Otto, het enthousiasme zullen we herinneren. Die toren, mag je houden.