Daar was het dan, de clash van Zoetermeer. Niet alleen stond een plek in de finale van de HSB Beker op het spel, maar misschien nog wel belangrijker de vraag wie zich de beste schaakclub van Zoetermeer mag noemen. Op 29 januari om 19:50 was iedereen aanwezig, de klokken werden gestart en de pret kon beginnen.

De eerste beslissing viel op bord 3 waar Wouter met zwart speelde tegen Bert Ouwens. Wouter kwam prima uit de opening en al snel was er evenwicht in het centrum. Langzaam maar zeker begon hij echter druk te zetten op f2 waar een wit paard steeds ongemakkelijker kwam te staan en eigenlijk nergens meer heen kon. Dat werd extra zichtbaar doordat Bert tijdens de partij zijn gedachten hardop mompelde. Zinnen als “hmm, dat kan niet”, “misschien toch naar e5?” en “h3 dan maar?” gaven Wouter een aardig inkijkje in wat er allemaal door het hoofd van zijn tegenstander ging.

Na het middenspel werd het verschil echt duidelijk. Zwart bleef de druk opvoeren en na het sterke Pe6 stortte de witte stelling volledig in. Twee zetten later ging er een toren verloren en konden de stukken in de doos. Een overtuigend punt voor Botwinnik en een vroege 1-0 voorsprong.

26… Pe6! En de stelling van wit stort in elkaar. Zwart heeft teveel dreigingen op a2 en f4

Niet veel later was Rogier klaar op bord 1. Tegen ex-Botwinniker Jan Willem Duijzer speelde hij zijn favoriete leeuw en ook hij kwam netjes uit de opening. Toen de stelling zich verder ontwikkelde kreeg Rogier zelfs het loperpaar en waren er serieuze matdreigingen in de lucht, zeker als de toren ooit via h6 mee kon doen. Jan Willem bleef echter koel, ruilde precies op de juiste momenten af en wist het spel terug te brengen tot een gelijk toreneindspel. Een terechte remise en daarmee stond het 1½-½ voor Botwinnik.

Daarna werd het even stil. Alle ogen gingen richting de resterende borden. Arie speelde op bord 2 weer een typisch Arie systeem met 1 Pf3 en 2 b3. Arno op bord 4 had een fantastische opening gezet en een veelbelovende koningsaanval opgebouwd. Op papier leek er weinig aan de hand.

In de praktijk begon de klok echter een steeds grotere rol te spelen. Arno nam veel tijd en op een gegeven moment had hij nog maar vier seconden. De juiste manier om de koningsstelling open te breken wilde maar niet opduiken. Arie stond ondertussen ongeveer gelijk met misschien zelfs een klein plusje, maar ook hij had niet veel tijd meer. De vraag ging rond of dit niet alsnog op vlaggen zou uitdraaien.

Gelukkig kwam het niet zover. Op bord 4 bood Manuel remise aan Arno, maar vlak voordat Arno het aanbod aannam zag hij ineens een offer op g6. Het offer bleek correct en Manuel moest kort daarna capituleren. Daarmee kwam de stand op 2½-½ en was de winst voor Botwinnik binnen.

Toen resteerde alleen Arie nog op bord 2. Hij stond een pion voor in een paardeneindspel dat hij technisch vrij eenvoudig kon winnen. Arie was echter zo diep in concentratie dat hij niet eens doorhad dat zijn tegenstander had opgegeven. Stoïcijns bleef hij naar de stelling staren totdat het gelach om hem heen de hypnose verbrak. Pas toen werden de handen geschud en kon het laatste punt worden bijgeschreven. Eindstand 3½-½ en Botwinnik naar de finale.

Zijn we nu de beste schaakclub van Zoetermeer? Dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Promotie speelt nog altijd een klasse hoger in de KNSB en dat telt natuurlijk mee. Wel is duidelijk dat we aan elkaar gewaagd zijn en dat deze lokale confrontaties altijd spannend blijven. Hopelijk weet Botwinnik er in de toekomst nog veel van te winnen.

In de bekerfinale spelen we tegen Rijswijk of Schaakmat Westland, die hun halve finale op 23 februari spelen. Wat de tegenstander ook wordt, ik ben ontzettend trots op dit team. Met een beetje geluk kunnen we ons in het seizoen 2025-2026 zelfs HSB Bekerkampioen noemen.